Skip to content

Przeciwciało monoklonalne anty-CD3 w nowej cukrzycy typu 1

1 miesiąc ago

706 words

Raport Herolda i in. (Wydanie 30 maja) na temat stosowania przeciwciała monoklonalnego anty-CD3 u pacjentów z cukrzycą typu o nowym początku i towarzyszącym artykułowi redakcyjnemu Gale2 pozostawiają bez odpowiedzi ważne pytania. Autorzy sugerują, że leczenie przeciwciałem anty-CD3 łagodzi pogorszenie produkcji insuliny i poprawia kontrolę metaboliczną. Co więcej, sugerują, że z powodu różnic w poziomach hemoglobiny glikozylowanej pomiędzy grupą leczoną i grupą kontrolną przy wejściu, rzeczywisty efekt leczenia przeciwciałem może być nawet większy niż podany.
Sugerowałbym inną możliwość: regresję w kierunku średniej. Jest bardzo mało prawdopodobne, aby częściowe zubożenie puli limfocytów (średnia [. SD] nadir, 26,5 . 9,0 procent), ze wzrostem liczby limfocytów widocznych podczas leczenia i poziomem limfocytów, który wynosił 123,0 . 52,0% poziomu sprzed leczenia 2 tygodnie po zakończeniu leczenia odpowiada za utrzymujący się spadek hemoglobiny glikozylowanej 12 miesięcy po leczeniu. Inne monoklonalne przeciwciało, humanizowane anty-CD52, stosowane w innej chorobie autoimmunologicznej, 3 zubożyło 95 procent krążących limfocytów i liczba limfocytów wynosi 30 do 40 procent wartości sprzed leczenia 18 miesięcy później.
Uzasadnienie schematu stosowanego przez Herolda i wsp. wydaje się niejasne. Pierwszym celem badań nad zmniejszeniem limfocytów powinno być ustalenie dawki bezpiecznej i skutecznej. Miareczkowanie poszczególnych dawek na podstawie poziomów pozostałych komórek może być pomocne w ustalaniu reżimów dawkowania, które są bardziej skłonne do indukowania ciągłej supresji komórek docelowych.
Joep Killestein, MD
Vrije Universiteit Medical Center, 1007 MB Amsterdam, Holandia
j. [email protected] nl
4 Referencje1. Herold KC, Hagopian W, Auger JA, i in. Przeciwciało monoklonalne anty-CD3 w nowej cukrzycy typu 1. N Engl J Med 2002; 346: 1692-1698
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Gale EAM. Czy możemy zmienić przebieg niszczenia komórek beta w cukrzycy typu 1. N Engl J Med 2002; 346: 1740-1742
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Coles AJ, Wing MG, Molyneux P, i in. Leczenie przeciwciałem monoklonalnym ujawnia trzy mechanizmy leżące u podstaw przebiegu klinicznego stwardnienia rozsianego. Ann Neurol 1999; 46: 296-304
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Killestein J, Olsson T, Wallstrom E, i in. Zahamowana przez przeciwciała supresja komórek Vbeta5.2 / 5.3 (+) T w stwardnieniu rozsianym: wyniki z badania klinicznego II fazy monitorowanego MRI. Ann Neurol 2002; 51: 467-474
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Odpowiedź
Autorzy odpowiadają:
Do redakcji: Nasze badanie wykazało, że leczenie pacjentów z nowo rozpoznaną cukrzycą typu za pomocą humanizowanego monoklonalnego przeciwciała przeciwko CD3, które nie wiąże się z receptorem Fc, zmniejszyło pogorszenie produkcji insuliny w ciągu pierwszego roku choroby, nawet chociaż pacjenci otrzymywali tylko 14-dniowy kurs leku. Zgadzamy się z dr. Killesteinem, że zubożenie limfocytów nie bierze pod uwagę wpływu przeciwciała anty-CD3 W rzeczywistości zaproponowaliśmy, że mechanizmy odpowiedzialne za te efekty są złożone i obejmują anergię limfocytów T, indukcję komórek regulatorowych lub jedno i drugie. W związku z tym dane od naszych pacjentów wykazały wzrost produkcji interleukiny-10 i zmianę względnej proporcji komórek T CD8 + i CD4 +, zwiększając prawdopodobieństwo, że cytokiny lub komórki hamujące odpowiedź autoimmunologiczną mogą być indukowane przez lek . Tak więc, biorąc pod uwagę aktywność immunomodulacyjną przeciwciała, nie było naszym celem zubożenie komórek T; nasze podejście było spójne z pracą wykonywaną przez wiele laboratoriów, gdzie najsolidniejszą regulację immunologiczną uzyskuje się dzięki niedoborowym przeciwciałom.1,2
Kliniczne korzyści leczenia uzależnień utrzymywały się ponad rok. Nawet 18 miesięcy po leczeniu zaobserwowano znaczną poprawę poziomu hemoglobiny glikozylowanej u 12 pacjentów w grupie leczonej lekiem w porównaniu z 10 pacjentami w grupie kontrolnej (7,08 . 0,39 procent w porównaniu z 8,57 . 0,26 procent, p = 0,01), co jest niespójne z regresją w kierunku średniej po 12 miesiącach. W związku z tym krótki czas leczenia hOKT3.1 (Ala-Ala) przynosi kliniczne korzyści przez dłuższy czas przy braku ciągłej immunosupresji.
Kevan C. Herold, MD
Columbia University, New York, NY 10032
[email protected] edu
Jeffrey A. Bluestone, Ph.D.
Uniwersytet Kalifornijski w San Francisco, San Francisco, CA 94143-0540
2 Referencje1. Graca L, Cobbold SP, Waldmann H. Identyfikacja regulacyjnych komórek T w tolerowanych alloprzeszczepach. J Exp Med 2002; 195: 1641-1646
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Waldmann H, Cobbold SP, Fairchild P, Adams E. Terapeutyczne aspekty tolerancji. Curr Opin Pharmacol 2001, 1: 392-397
Crossref MedlineGoogle Scholar
(3)
[przypisy: skurcz tężcowy, fizjoterapia kursy, stomatologia mikroskopowa warszawa ]
[podobne: endometrium polipowate, zasady savoir vivre przy stole, sennik znaleźć pieniądze ]

0 thoughts on “Przeciwciało monoklonalne anty-CD3 w nowej cukrzycy typu 1”